Het lijkt erop dat de wereld lekker gaat op nostalgie. Neem bijvoorbeeld de Netflix hit-serie Stranger Things. Een Amerikaanse sci-fi serie waarin de jaren 80’ centraal staat. Buiten het fijt dat Stranger Things goed geschreven is, raakt het de kijker voornamelijk door nostalgie. Dat moeten de makers van Terminator 2D: No Fate ook gedacht hebben. Laten we teruggaan naar vroeger. Naar de arcade hallen en de 2D side-scrolling games. Want dat is precies wat deze game is; een side-scrolling shooter.

Het verhaal van deze game is volledig gebaseerd op de Terminator sequel uit 1991, Terminator 2: Judgment Day. Jij als speler kruipt in de digitale huid van onder anderen Sarah Conner en de T800. Verschillende scenes uit de film zijn zo goed als mogelijk overgezet in een 2D omgeving, waarin jij je een weg moet banen lang verschillende vijanden. In de levels zitten hier en daar wat extra elementen verwerkt die niet aanwezig waren in de film, maar over het algemeen zijn de levels goed vertaald naar het 2D-scherm. Voor de echte Terminator fans zijn veel dingen een feest van herkenning, waaronder de muziek.

Terminator 2D: No Fate kent verschillende moeilijkheidsniveaus met de namen die rechtstreeks uit de film komen: Easy Money, No Problemo, Hasta La Vista en Judgment Day. Zet je de game op de meest makkelijke stand – Easy Money – dan fiets je zo door naar het einde van het verhaal – zonder al te veel uitdaging. Het mag geen geheim zijn dat dit niet het geval is zodra je wat niveaus hoger kiest. Dan is de game namelijk genadeloos. Waar je in de makkelijke modus oneindig dood kan gaan, is het in Hasta La Vista echt aanpoten. Het oude gevoel uit de arcadehallen is hier mee goed neergezet. Met moeilijkere vijanden en gelimiteerde “continues” moet je echt je koppie erbij houden wil je niet al je progressie verliezen. Geen continues meer? Dan begin je weer helemaal van voor af aan; zoals in de arcadehallen van vroeger.

Zodra je het verhaal tot een goed einde hebt gebracht – Arnie die zijn duim opsteekt terwijl hij in het gesmolten staal naar beneden zakt – begint de game weer van voor af aan. Waar ik mij in de eerste run volledig aan het verhaal van de film hield, koos ik bij mijn tweede run voor een andere aanpak. De subtitel No Fate speelt hier een grote rol. Jij bepaalt nu namelijk zelf hoe het verhaal zich gaat ontvouwen. Er zijn bepaalde keuzes in de game die het verhaal anders doet lopen. Laat je Miles Dyson leven of laat je hem sterven; de keuze is volledig aan jou. Vanaf dat moment zal het verhaal ook anders lopen dan je gewend bent. De game kent dan ook verschillende eindes. Fate bestaat niet, fate creëer je zelf.

Al met al is Terminator 2D: No Fate een hommage aan de cultfilm uit 1991 en de arcadegames van weleer. De muziek is on point en de gameplay is zoals je het kent van vroeger. Hoewel je zo door het verhaal heen bent, biedt het genoeg uitdaging om je er lang mee te kunnen vermaken.